Το περασμένο Σάββατο βρέθηκα στο άνοιγμα ενός νέου χώρου στο κέντρο της Αθήνας. Δεν ήταν στην “καλή” μεριά, εκεί που έχουν μαζευτεί όλοι οι στυλάτοι χώροι που τρέχουμε όλοι να χρηματοδοτήσουμε, αλλά πιο κει, “ΠΑΡΑΠΕΡΑ”, όπως λέει και το όνομά του. Πέρα απ’ την Ομόνοια, κάπου μεταξύ Βικτώριας και Σταθμού Λαρίσης, σ’ ένα ανακαινισμένο Νεοκλασικό κτίριο δημιουργήθηκε ένας πραγματικός πυρήνας δράσεων, ακριβώς μέσα στο πνεύμα της εποχής.
Πρόκειται για ένα χώρο που πέρα από μια υπέροχη πίσω αυλή όπου μπορείς να αράξεις με φίλους ή μονος για ένα ήρεμο απόγευμα, και ένα εστιατόριο (ιταλικό, μου είπαν, θα είναι) στο υπόγειο διακοσμημένο με ένα όμορφο συνονθύλευμα παλιών επίπλων που -εμένα προσωπικα- με προσκαλεί να περάσω όλη μου τη μέρα εκει, έχει δυο ολόκληρους ορόφους διαμορφωμένους με μικρά μαγαζάκια-πάγκους- που μπορει κανείς να νοικιάσει ανά μηνα για να προωθήσει τα χειροτεχνήματά του χωρίς το υπέρογκο κόστος του να νοικιάσει και να εξοπλίσει το δικό του χώρο. Κι όχι μόνο αυτό, νοικιάζοντας ένα πάγκο εκεί, περδίζει κανείς το πλεονέκτημα του δουλεύει σ’ ένα όμορφο περιβάλλον μαζί με με άλλους επαγγελματίες…τί καλύτερο; Δεν τελειώνει όμως εδώ! Στον τελευταίο όροφο το ΠΑΡΑΠΕΡΑ έχει ένα χώρο έτοιμο να δεχτεί σεμινάρια, μικρά συνέδρια ή κάθε μορφή συλλογικής δράσης που απαιτεί ένα χώρο συνάντησης αρκετών ανθρώπων, και μια πανέμορφη ταράτσα, απ’αυτές των Νεοκλασικών, με το έναμιση μέτρο στηθαίο που σε απομονώνει τόσο ωραία από το περιβάλλον της Αχαρνών.
Δε συζητώ βέβαια για τα θετικά που έχει αυτή η μορφή λειτουργίας του χώρου για τους επισκέπτες, αφού μπορείς να κοινωνικοποιηθείς, να δείς όμορφα πράγματα (ρούχα, κοσμήματα, εικόνες, ΠΟΔΗΛΑΤΑ!) να φας και να πιεις τον καφέ σου…Τι άλλο θέλει κανείς δηλαδή ένα Σάββατο απόγευμα; Για να μην αναφέρω τον πολιτικό και κοινωνικό χαρακτήρα του να επιλέξει κανείς να επισκεφθεί αυτό το χώρο. Το να γεμίσεις με δράσεις και κόσμο μια περιοχή που θεωρείται παρηκμασμένη είναι το καλύτερο μέσο για να την αλλάξεις. Μακάρι να γίνονταν και άλλα παρόμοια πράγματα σ’εκείνη την περιοχή, γιατί είναι πραγματικά κρίμα να αφήνουμε να “χάνονται” κομμάτια απ’την πόλη.
Ραντεβού κάπου ΠΑΡΑΠΕΡΑ λοιπόν, Αχαρνών 61! ( και σε blog)
