apomechanes 2011 | επιστρέφει ανανεωμένο

Για τρίτη χρονιά φέτος οργανώνεται το apomechanes, το γνωστό πια διεθνές εργαστήρι αλγοριθμικής σύνθεσης της ahylo lab, από τις 25 Ιουλίου ως τις 5 Αυγούστου.
Η συνταγή αυτή τη φορά είναι ανανεωμένη, αφού στο πλήρωμα των tutors μπαίνει και ο Daniel Widrig , διεθνούς φήμης καλλιτέχνης, αρχιτέκτονας και designer, ενώ αλλάζει κατάτι και η μεθοδολογία, βάζοντας σα στόχο το σχεδιασμό ενός pavilion που θα κατασκευαστεί σε κλίμακα 1:1 σε επόμενο workshop που θα ανακοινωθεί μέσα στη νέα χρονιά. Υπάρχει όμως και μια διεθνής καινοτομία στο πρόγραμμα, αφού το apomechanes 2011 θα εργαστεί σε γλώσσα προγραμματισμού Python και σχεδιαστικά περιβάλλοντα Rhinoceros 3D 5.0 BETA & Autodesk Maya, συνδυασμός που δεν έχει εφαρμοστεί σε καμια αντίστοιχη διοργάνωση ως τώρα.
Πρόκειται σίγουρα για το πιο άρτιο εργαστήρι τέτοιου τύπου που γίνεται στη χώρα μας, οπότε αν σας ενδιαφέρει το αντικείμενο τρέξτε να προλάβετε!
Αιτήσεις ως τις 9 Ιουλίου

FAREWELL | Kunsthalle Athena

Εξαιρετικό το concept και αναμφισβήτητα ιδανικός ο χώρος της Kunsthalle Athena για ένα σπονδυλωτό θέαμα αυτού του είδους, αν και λόγω υπερβολικής κίνησης στους διαδρόμους της γκαλλερί έχω την αίσθηση ότι δεν έδωσα αρκετή σημασία σε κάποιες απ’τις performances.

Μου άρεσαν όλες πολύ, αλλά θα σταθώ λίγο σ’αυτήν του εικαστικού Παντελή Μάκκα με την ηθοποιό Θεοδώρα Τζήμου που με τον τρόπο επικοινωνίας θεατή-εκθέματος με έφερε πολλά χρόνια πίσω, όταν διάβασα το πρώτο μου βιβλίο του  Nicholas Serota -”Εμπειρία ή ερμηνεία: Το δίλημμα των μουσείων μοντέρνας τέχνης”- που περιέγραφε αυτήν ακριβώς την εμπειρία, το “να κοιτάς μέσα από μια τρύπα”. Ήταν η πρώτη φορα που συνειδητοποίησα πόσο δυνατές εμπειρίες μπορούν να προσφέρουν τα χωρικά στοιχεία κάθε κλίμακας σε έναν εκθεσιακό χώρο, και ταυτόχρονα πόσο τα μουσεία με την κλασικη τους μορφή και έννοια δεν επιτρέπουν στον επισκέπτη να νιώσει και να οικειοποιηθεί οτιδήποτε.

Είναι πολύ μικρή και ταυτόχρονα τεράστια η απόσταση ανάμεσα στο να δημιουργήσει κανείς μια μουσειακή εμπειρία κάνοντας το θεατή συμμέτοχο (στο βαθμό βέβαια που το ίδιο το έκθεμα επιτρέπει εναλλακτικές αναγνώσεις ή θεάσεις), και στο να τοποθετήσει τα εκθέματα στο χώρο, στήνοντας “άλλη μια έκθεση”. Είναι σημαντικό να αναγκαστεί αυτός που μπαίνει στο χώρο έστω και για ένα σύντομο πέρασμα να δημιουργήσει τη δική του προσωπική ανάμνηση από τη χρήση του χώρου της έκθεσης· να ακολουθήσει κατά το δυνατον το δικό του σενάριο κίνησης, να αισθανθεί ότι βλέπει τα πράγματα με τρόπο μοναδικό με αποτέλεσμα να υποκινηθούν και οι δικές του προσωπικές σκέψεις πάνω στα εκθέματα.

Έχω δεί σε αρκετές εκθέσεις ανά τον κόσμο παρόμοιες ποιότητες ουσιαστικής συμμετοχής του κοινού αλλά είναι απρόσμενα συγκινητικό κάθε φορά να βλέπεις το χώρο να λειτουργεί και να σε βάζει σε λειτουργία. Δυστυχώς δεν είχα καλή camera μαζί μου, αλλά κάτι έβγαλα…ίσως ο πιο εύληπτος αποχαιρετισμός-στα όρια του κανιβαλισμού-αλλά τόσο ουσιαστικός και διαδραστικός ταυτόχροναάλλη μια απ’ τις εμμονές μου, η κίνηση στο χώρο, ή μάλλον “το να γίνεσαι ένα με το χώρο”

in memoriam: η παλία μου γειτονιά

Μια βόλτα στη λαική της Καλλιδρομίου και μετά καφές και αναγνώσματα στο “Μύλο” είναι αρκετά για να σε γυρίσουν πολλά χρόνια πίσω… 

πάμε “ΠΑΡΑΠΕΡΑ” !

Το περασμένο Σάββατο βρέθηκα στο άνοιγμα ενός νέου χώρου στο κέντρο της Αθήνας. Δεν ήταν στην “καλή” μεριά, εκεί που έχουν μαζευτεί όλοι οι στυλάτοι χώροι που τρέχουμε όλοι να χρηματοδοτήσουμε, αλλά πιο κει, “ΠΑΡΑΠΕΡΑ”, όπως λέει και το όνομά του. Πέρα απ’ την Ομόνοια, κάπου μεταξύ Βικτώριας και Σταθμού Λαρίσης, σ’ ένα ανακαινισμένο Νεοκλασικό κτίριο δημιουργήθηκε ένας πραγματικός πυρήνας δράσεων, ακριβώς μέσα στο πνεύμα της εποχής.
Πρόκειται για ένα χώρο που πέρα από μια υπέροχη πίσω αυλή όπου μπορείς να αράξεις με φίλους ή μονος για ένα ήρεμο απόγευμα, και ένα εστιατόριο (ιταλικό, μου είπαν, θα είναι) στο υπόγειο διακοσμημένο με ένα όμορφο συνονθύλευμα παλιών επίπλων που -εμένα προσωπικα- με προσκαλεί να περάσω όλη μου τη μέρα εκει, έχει δυο ολόκληρους ορόφους διαμορφωμένους με μικρά μαγαζάκια-πάγκους- που μπορει κανείς να νοικιάσει ανά μηνα για να προωθήσει τα χειροτεχνήματά του χωρίς το υπέρογκο κόστος του να νοικιάσει και να εξοπλίσει το δικό του χώρο. Κι όχι μόνο αυτό, νοικιάζοντας ένα πάγκο εκεί, περδίζει κανείς το πλεονέκτημα του δουλεύει σ’ ένα όμορφο περιβάλλον μαζί με με άλλους επαγγελματίες…τί καλύτερο; Δεν τελειώνει όμως εδώ! Στον τελευταίο όροφο το ΠΑΡΑΠΕΡΑ έχει ένα χώρο έτοιμο να δεχτεί σεμινάρια, μικρά συνέδρια ή κάθε μορφή συλλογικής δράσης που απαιτεί ένα χώρο συνάντησης αρκετών ανθρώπων, και μια πανέμορφη ταράτσα, απ’αυτές των Νεοκλασικών, με το έναμιση μέτρο στηθαίο που σε απομονώνει τόσο ωραία από το περιβάλλον της Αχαρνών.

Δε συζητώ βέβαια για τα θετικά που έχει αυτή η μορφή λειτουργίας του χώρου για τους επισκέπτες, αφού μπορείς να κοινωνικοποιηθείς, να δείς όμορφα πράγματα (ρούχα, κοσμήματα, εικόνες, ΠΟΔΗΛΑΤΑ!) να φας και να πιεις τον καφέ σου…Τι άλλο θέλει κανείς δηλαδή ένα Σάββατο απόγευμα; Για να μην αναφέρω τον πολιτικό και κοινωνικό χαρακτήρα του να επιλέξει κανείς να επισκεφθεί αυτό το χώρο. Το να γεμίσεις με δράσεις και κόσμο μια περιοχή που θεωρείται παρηκμασμένη είναι το καλύτερο μέσο για να την αλλάξεις. Μακάρι να γίνονταν και άλλα παρόμοια πράγματα σ’εκείνη την περιοχή, γιατί είναι πραγματικά κρίμα να αφήνουμε να “χάνονται” κομμάτια απ’την πόλη.
Ραντεβού κάπου ΠΑΡΑΠΕΡΑ λοιπόν, Αχαρνών 61! ( και σε blog)